Un pedacito de todo lo escribiré hoy va para cada uno de aquellos que me han ayudado a emprender este nuevo camino, a cada uno de ellos que han creído en mí, y sobretodo a cada uno de ellos por ser lo que son y cómo son, por eso todo esto va para ellos y para aquellos que ahora mismo no lo están pasando del todo bien, para aquellos que han de seguir luchando para sobrevivir, en definitiva es una pequeña luz al final del túnel, que aunque parezca mentira siempre tienes a alguien que te hace mejorar, crecer, que te da un golpe en la espalda para que te des cuenta de lo duro que es la realidad, pero que aún y así merece la pena tirar para adelante, no sólo porque las cosas van a salir mejor sino porque merece la pena seguir por estar bien con uno mismo y poder sentirte feliz. Esa es la felicidad que buscamos... todo lo demás es secundario, está claro que ayuda pero no es lo más imprescindible... sino mirarme a mí, en un lugar que en realidad no sé que hago (aprender inglés, claro, conocer sitios nuevos, también. Pensar mucho y relajarme, seguro) pero sobretodo ahora me encuentro realmente bien conmigo y eso la mayor realidad de todas. Por eso, un beso a todos y cada uno de vosotros y deciros que sigáis siempre para adelante, siempre hay sueños por cumplir, proposiciones que realizar y una felicidad interna por la que luchar, y sobretodo, y lo más importante... MANTENER.

Gran reflexión, si señor.
ResponderEliminarmarkitos, otro beso fuerte para ti.
hablamos en breve.
Eso espero, que no se nada de vos!!!!
ResponderEliminarY cuelga fotacas de Berlín!!!
preciosas reflexiones,eres un poeta,muchas gracias marcus.
ResponderEliminarUn peto molt, molt, molt, molt fooort!!!!
ResponderEliminarMarkitos, no només ets un poeta sinó que alhora dius grans veritats.
Cuida't. Et trobo a faltar, joer!!
I jo a vosaltres!!!
ResponderEliminarJa no queda res poder-vos veure de nou!!!
MUAAAKKKKSSSSSSS!!!!!!
ResponderEliminar